فارس - در سال 1275 ، گنبد و حجره‌اى بر اين قبر بساخت و تاكنون به آبادى باقى است . . . » ( فارسنامهء ناصرى ، امير كبير ، ص 1198 ) 101 . رجوع شود به صفحهء 131 مزارات شيراز و ص 380 شدّ الازار و ص 407 هزار مزار و مجلّهء دانشكدهء ادبيّات شيراز ، شماره‌هاى 5 - 2 . مرحوم قزوينى ، در حاشيه كتاب شدّ الازار مىنويسند كه « او ابو عبد اللّه محمّد بن عبد اللّه ، معروف به « ابن باكويه » است كه بعدا تحريف شده و به « باباكوهى » تبديل گشته است » . مرحوم قزوينى عقيده داشتند كه اين شخص - يعنى « ابن باكويه » با « شيخ على » معروف به « باباكوهى » كه ديوانش به وسيلهء كتابفروشى معرفت به چاپ رسيده است ، متفاوت است و اينان دو تن جداگانه‌اند ؛ بدين معنى كه دومى از دراويشى بوده كه بر سر قبر « ابن باكويه » ، معتكف بوده است . ( بناهاى تاريخى و آثار هنرى جلگهء شيراز ، ص 124 ) 102 . سعدى دربارهء او گفته است : ندانى كه باباى كوهى چه گفت * به مردى كه ناموس را شب نخفت . . . 103 . خاك مصلّى ، دشت وسيعى است كه در دامنهء كوه چهل مقام و جلوى تنگ اللّه اكبر واقع است و بين هفت‌تنان و آن دشت ، رودخانهء خشكى قرار دارد كه سابقا به وسيلهء آب ركن‌آباد مشروب مىشده است . وجه تسميهء اين سرزمين به مصلّى اين است كه هنگام ورود مسلمانان به اين شهر ، محلّى را در اينجا تسطيح كردند و به نماز ايستادند . در خاك مصلّى ، پنج بناى تاريخى چهل‌تنان ، مقبرهء وصاف ، آرامگاه حافظ ، باغ جهان‌نما و قربانگاه قرار دارد . حافظ راست : بده ساقى مى باقى كه در جنّت نخواهى يافت * كنار آب ركن‌آباد و گلگشت مصلّا را ( بناهاى تاريخى و آثار هنرى جلگهء شيراز ، ص 63 به بعد ) . 104 . در ضلع جنوب شرقى گورستان - معروف به « دار السّلم » - آرامگاه محمود ، ملقّب به نظام الدّين و مشهور به شاه داعى الى اللّه قرار دارد . . . آرامگاه او به وسيلهء كريم خان زند مرمّت شده . آرامگاه او شامل دو قسمت است : يكى طرف خلوت كه آرامگاه شاه داعى و فرزندش و چند نفر ديگر است و طرف وسيعتر ،